Projekt Spacefillers. Sztuka w przestrzeni publicznej powstał w 2011 r. z inicjatywy dr sztuki Katarzyny Kołodziejczyk w Instytucie Historii Architektury i Konserwacji Zabytków  na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej w ramach seminarium z Projektowania Konserwatorskiego pod kierunkiem prof. dr hab. inż arch. Andrzeja Kadłuczki.

Celem projektu jest integracja współczenej sztuki niekonwencjonalnej tj. sztuka instalacji z historycznym krajobrazem miasta. Promowane jest pojęcie dzieła sztuki jako nieodizolowanego od otoczenia, stanowiącego ważne uzupełnienie sensów miejskiego środowiska.  Wprowadzamy sztukę w przestrzeń życia, dodając do dzieła sztuki znaczenie wynikające ze specyfiki oraz funkcji miejsca. Projekty utrzymane są w charakterze sztuki site-specific, tzn. są tworzone z myślą o funkcjonowaniu w precyzyjnie określonym miejscu. Sformułowanie dzieła tego typu poprzedzone jest zawsze badaniem kulturowej matrycy miejsca, uwzględniającym jego aspekty historyczne, architektoniczne, topograficzne, środowiskowe oraz społeczne. Powyższe działanie opiera się na odsłanianiu ukrytych w przestrzeni znaczeń, ich przetworzeniu i prezentacji.

Używając precyzyjnego języka artystycznego, traktowanego przez nas jako nośnik, przekaźnik treści prowadzimy grę z architekturą. Posługujemy się uniwersalnymi znakami i symbolami. W ten sposób dokonujemy pewnego rodzaju konfrontacji czasowej strefy minionej i dzisiejszej, niekiedy utożsamiając je ze sobą. Architektura użycza instalacji swojej skali, zaś ta obciąża ją siłą swojego przekazu. Dzięki ich współdziałaniu, zyskujemy nowy wymiar miejsca, nie odbierając mu jednak jego pierwotnego znaczenia. Intermedialne dzieło sztuki, osiąga własną autonomię poprzez autorskie połączenie różnych mediów, dotykając bezpośrednio samego procesu mediacji, która jest zależna od czasu i miejsca, a więc jest głęboko kontekstualna. Ten rodzaj sztuki publicznej, skierowany do odbiorcy masowego, staje się działaniem społecznym. Dążymy do osiągnięcia równowagi, formy przywołującej charakter miejsca, w którym społeczeństwo rozpozna swoją kulturę. Sztuka w wymiarze publicznym powinna stymulować potrzebę zatrzymania się, kontemplacji, pełniejszego przeżywania, nawiązania relacji międzyludzkich, interakcji. Powinna wciąż pozostawać rozumiana (…) jako agora, starożytne forum tj. miejsce wspólnej sprawy, dialogu i wypracowania kompromisu (…).

Naszym zadaniem jest wdrożenie definicji, reguł i zasad projektowania konserwatorskiego w odniesieniu do działań wizualnych (pozostajacych w charakterze sztuki site-specific) w przestrzeni miast historycznych oraz upowszechnienie, promocja działalności twórczej studentów Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej. W ramach projektu została nawiązana współpraca z Festiwalem Sztuk Wizualnych Art Boom o charakterze międzynarodowym, Krakowskim Biurem Festiwalowym, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, Małopolskim Ogrodem Sztuki w Krakowie oraz Międzynarodowym Projektem Artystycznym prof. Andrzeja Bednarczyka (ASP w Krakowie): Pole Narcyzów.